Ons mam werd op 10 april 1929 geboren in Eindhoven, als 7de en laatste kind van Cornelius (Cor) Brouwers en Catharina (Toos) Rath. Haar doopnamen waren Martha, Maria, Anna, Josepha. Ze vond dat alles bij elkaar wel wat veel "- a's" en noemde zichzelf daarom bij voorkeur Marthe of Martje. En voor haar kinderen sprak ze een veto uit over namen eindigend op een "-a".

Wij noemden haar "oma autobus" omdat we altijd met de (trein en) bus naar haar toegingen in Valkenswaard. Andere kleinkinderen noemden haar "oma trein" omdat ze zelf altijd met de trein bij haar kinderen en kleinkinderen op bezoek ging.

 

Het Eindhoven van ons mam

Hoe Eindhoven er zeventig jaar geleden uitzag weet ik niet. Waarschijnlijk wat kleiner, minder auto's op straat en om je heen de hoogoprijzende schoorsteenpijpen van de verschillende fabrieken en centrales. Maar als we de Parklaan inlopen lijkt de tijd toch niet zo hard te zijn gegaan. "Daar heeft ons zus nog als kindermeisje gewerkt", vertelt Marthe terwijl ze naar het huis aan de overkant van de straat wijst. "In de Parklaan woonden de hoge heren, zals de oude Philips en … tja hoe heette die andere familie ook alweer… Onze jongens speelden met ze. 't Waren tenslotte min of meer onze buren en ze zaten bij elkaar op school. Maar hoe die andere familie nou heette…"

Lees meer: Het Eindhoven van ons mam

Afscheid van Martje

Verdriet past bij dit plotselinge afscheid van jou, Martje. Verdriet, dat resoneert in de leegte, die je achterlaat. Het enige wat mij nog rest, zijn herinneringen! En dat zijn er vele!

Als ik mijn herinneringen op een rij probeer te zetten, dringt één beeld van jou zich onweerstaanbaar naar voren: Dat is het beeld van Martje als moeder en als trotse Oma. Een beeld, dat warm gekleurd is met de tinten van zorgzaamheid, liefde, attentie, gastvrijheid en opoffering. Voor zover ik mij kan herinneren, ben je er altijd geweest in mijn leven: Vanaf de Haviklaan, Veghel, Casa Cara en de Stadselaan tot de Eksterlaan, de Kardinaal de Jongstraat, de Bosstraat en Goes.

Lees meer: Afscheid van Martje

Hai mam

De eerste paar uren nadat we je zomaar dood vonden was ik paniekerig verdrietig omdat ik alleen maar kon denken dat je zo vaak niet gelukkig was. Hoe vaak heb ik niet verzucht dat ik wenste dat je wat zonniger, wat positiever was, wat meer kon genieten van de pracht voor je huis, de schaatsende kinderen een paar weken geleden en wat meer. Je was naar Goes gekomen en ik geloof dat ik het als mijn missie zag te zorgen dat je gelukkig zou worden. Ik had sterk het gevoel dat ik gefaald heb.

Afgelopen dagen zijn we als familie voortdurend bij elkaar geweest en hebben we eindeloos over jou gepraat. Foto’s bekeken, brieven gevonden. Met name van die brieven die wij naar elkaar schreven toen ik als tiener in de zomer altijd 5 of 6 weken met Inge en haar familie op vakantie ging werd ik erg vrolijk. Je kon grappig schrijven en uit die brieven bleek al de enorme liefde voor al je kinderen. Hier een paar stukjes daaruit:

Lees meer: Hai mam

Ons mam

Op het kaartje dat we rondstuurden schreven we over ons mam: “Een klein “rikske” werd vaak verrassend groot” en “betrokken, soms wat zorgelijk, maar altijd vol liefde”. Wat bedoelen we hiermee?

 

Lees meer: Ons mam